Бірде немересі мақтадай аппақ сақалды, жүзінен нұр төгілген атасына қызығушылықпен сұрақ қойыпты:
– Ата, адамның ғұмыры қанша уақытқа созылады?
Атасы мейірлене жымиып:
– Қарағым, адамның ғұмыры азан мен намаздың арасындай ғана, – депті.
Немересі таңырқап:
– Қалай сонда? Адамның ғұмыры соншалықты қысқа болғаны ма? – деп сұрайды. Атасы:
– Иә, балам. Адамның ғұмыры — намазсыз азан мен азансыз намаздың арасындай ғана, -деп жауап береді.
Немересі атасының сөзін түсінбей:
– Ата, «намазсыз азан» және «азансыз намаз» дегеніңізді түсінбедім. Мұның мәнісін түсіндіріп беріңізші, – дейді.
Атасы немересінің қолынан мейірлене ұстап:
– Қарағым, жақында көршіміздің сәбиі дүниеге келген еді ғой. Сол баланың құлағына азан айтылды, солай ма?
– Иә, ата.
– Ал сол азаннан кейін намаз оқылды ма?
– Жоқ.
– Міне, балам, бұл – «намазсыз азан».
Ал адам дүниеден өткен кезде жаназасы шығарылады. Жаназа намазы оқылады, бірақ оған азан айтылмайды. Сондықтан ол – «азансыз намаз».
Негізінде, сол жаназа намазының азаны адам дүниеге келген сәтте оның құлағына айтылған еді.
Яғни адам өмірге келгенде құлағына айтылған азан үнсіз ғана:
«Ей, адамзат! Сен дүниеге келдің. Бірақ бір күні бұл дүниеден өтесің. Ғұмыр – қысқа. Ендеше, өміріңді бағала, уақытыңды босқа өткізбей, әр сәтіңді ізгілікке арна!» – деген ескертуді жеткізгендей.
Сондықтан, қарағым, адамның бүкіл ғұмыры – азан мен намаздың арасындай ғана қысқа.
Дүниеге келгеніңді азан сүйіншіледі,
ал дүниеден қайтқаныңды жаназа білдіреді.
Екеуінің арасындағы ғұмыр – бізге берілген аманат.
Ендеше, уақытты қадірлейік, ғұмырды бағалайық, жүріп өткен әр күнімізді ізгі амалға айналдырайық.
Дайындаған – Тұрар ТҮГЕЛҰЛЫ
