Қазіргі жаһандану дәуірінде түрлі мәдениет пен дін өкілдерінің өзара байланысы бұрынғыдан да күшейе түсті. Осындай ортада қоғамның тұрақтылығы мен бірлігі ең алдымен адамдардың бір-біріне деген құрметіне байланысты. Ал өзге дін өкілін сыйлау – толеранттылықтың ең айқын көріністерінің бірі.
Толеранттылық – тек шыдамдылық емес, ол – өзгенің сенімін, дүниетанымын түсінуге және құрметтеуге дайын болу. Әр адамның жүрек қалауымен таңдаған діні бар. Бұл – оның жеке рухани кеңістігі. Сондықтан біреудің сеніміне құрметпен қарау – адамгершіліктің белгісі.
Тарихқа көз жүгіртсек, қазақ даласында түрлі дін өкілдері бейбіт өмір сүрген. Халық «жатқа – жанашыр, досқа – адал» болуды басты қағида еткен. Бұл ұстаным бүгінгі күні де өзектілігін жоғалтқан жоқ. Қоғамда татулық пен келісімнің сақталуы – әр азаматтың өзара сыйластығына тікелей байланысты.
Өзге дін өкілдерін құрметтеу – тек мәдениет деңгейін көрсетіп қана қоймайды, сонымен бірге қоғамдағы тұрақтылықты нығайтады. Егер адамдар бір-бірінің сеніміне түсіністікпен қараса, онда дау-дамай мен келіспеушілік азаяды. Бұл өз кезегінде бейбіт өмірдің берік іргетасын қалайды.
Алайда толеранттылықты дұрыс түсіну маңызды. Ол өз дініңнен бас тарту немесе бәрін бірдей қабылдау дегенді білдірмейді. Керісінше, әркім өз сенімінде бола отырып, өзгеге құрметпен қарауы тиіс. Бұл – өркениетті қоғамның басты қағидаларының бірі.
Бүгінгі таңда жастардың санасына толеранттылық ұғымын сіңіру ерекше маңызды. Өйткені болашақ қоғамның келбеті – жас ұрпақтың қолында. Оларға өзара сыйластық, түсіністік және бейбіт қатар өмір сүру мәдениетін үйрету – ортақ міндет.
Тұқетерін айтқанда, өзге дін өкілін құрметтеу – тек жеке адамның қасиеті емес, ол – тұтас қоғамның рухани деңгейін айқындайтын өлшем. Құрмет бар жерде – татулық бар, ал татулық бар жерде – тұрақты әрі жарқын болашақ бар.
Ж.БАҚЫТБЕК
