Әке: Айналайын балам, сені өте қатты көргім келіп кетті, қайда жүрсің?
Бала: Папа, менің жұмыстарым өте көп…
Әке: Балам-ау, қоңырау шалып іздеп едім, ала-алмай қойдым.
Бала: Папа, жиналыста едім.
Әке: Құлыным, бүгін кешкі асқа сені күтіп отырмыз.
Бала: Папа, достарыммен бұрыннан жоспарлап қойған кездесуім бар еді.
Әке: Балам, даусыңды бір естіп қалайын деп едім.
Бала: Папа, қазір тұтканы қоя тұруым керек, кейін өзім хабарласамын.
Әке: Балам, сені қашан көреміз енді?
Бала: Папа, қол тимей жатыр, бір сәт уақыт тауып соғып кетермін.
Әке: Қарағым, кеше түнде түсіме кіріпсің, аман-есенсің бе?
Бала: Жұрт қатарлымын, папа, бәрі дұрыс… Қазір рөлде едім, кейін қайта соғайын…
Әке: Балам-ау, қашан хабарлассам да қолың тимейді, қарбаласып жүрсің. Сені қатты сағындым, қашан дидарласамыз?
Бала: ОЙ, ПАПА, БОЛДЫ ЕНДІ!
Браз уақыт өткен соң баласы әкесіне қоңырау шалады… Тұтқаны әкесінің көршісі көреді.
Бала: Әкеммен сөйлесейін деп едім. Жұмыстарым өте көп, бәрібір бара алмайтынымды айтайын деп…
Көршісі: Әкеңіз кеше түнде дүние салды… Өлім аузындағы соңғы сөзі: «Балам қазір маңызды жиналыста жүрген шығар, оның мазасын алмаңдар, мені жер қойнына өздерің-ақ тапсыра беріңдер…» болды.
Жақындарыңызды елеусіз қалдырмаңыздар… Себебі бір сәттен соң бәрі кеш болуы мүмкін!
Дайындаған – Тұрар ТҮГЕЛҰЛЫ
