Бір күні Фатима анамыз жұбайы Әли ибн Әбу Тәліпке мұңлы жанармен қарап:
– Уа, Әли… Хасан мен Хұсейннің қарны аш. Үйде ауызға салар ештеңе қалмады. Азық әкелсеңіз жақсы болар еді… – деді.
Ол кезде Хазірет Әлидің қалтасында бар болғаны алты дирхам ғана еді. Сол азғантай ақшаны алып, үйден шығып кетті.
Көшеде келе жатып, бір-бірімен дауласып тұрған екі адамды көреді. Екеуінің жүзі ашуға булығып тұр.
Хазірет Әли олардың қасына жақындап:
– Уа, бауырлар! Неге жанжалдасып тұрсыңдар? Бұл дүние өткінші емес пе? Алланы еске алып, татулыққа ұмтылудың орнына, неге бір-бірлеріңе қас болып жатырсыңдар? – деді.
Сонда әлгі кісілердің бірі:
– Мына адамның маған алты дирхам қарызы бар. Соны бермей жүр, – деді.
Мұны естіген Әли еш кідірместен қалтасындағы соңғы алты дирхамын шығарып, әлгі адамға ұстата салды.
– Ал, енді реніштерің бітсін. Бір-бірлеріңе дұшпан болмай, тату болыңдар, – деді.
Осылайша, ол екі мұсылманның арасын жарастырды. Бірақ өзі үйіне құр қол қайтты.
Үйге кіргенде Фатима анамыз:
– Уа, Әли! Ештеңе алмадың ба? – деп сұрады. Сонда Хазірет Әли жүзіне жылы жымиып:
– Жоқ… Бірақ екі адамның арасын татуластырдым ғой, Фатима… – деді.
Бұл сөзді естіген Фатима анамыздың жүзінде нұр ойнап қоя берді. Жоқшылыққа емес, жұбайының кең жүрегіне сүйсінді.
Бірақ көп ұзамай кішкентай Хасан мен Хұсейннің:
– Ашпыз… – деп жылаған дауыстары естілді.
Бұл үн Хазірет Әлидің жүрегін тіліп өткендей болды. Ол тағы да сыртқа шықты.
Кенет алдынан жетегінде семіз түйесі бар бір адам кездесті.
– Уа, Әли! Мына түйені саған сатқым келеді. Өте арзан беремін, – деді ол.
– Бірақ менің ақшам жоқ, – деді Әли.
Әлгі адам:
– Ештеңе етпейді. Бағасы жүз елу дирхам. Кейін берерсің, – деді.
Хазірет Әли түйені алып, жолын жалғастырды.
Біршама жүргенде, алдынан тағы бір кісі шығып:
– Уа, Әли! Неткен сұлу түйе! Мұны маған үш жүз дирхамға сатшы! – деді.
Хазірет Әли таңырқап:
– Мен оны жүз елу дирхамға ғана алған едім ғой… – деді.
– Оқасы жоқ. Бұл түйе маған қатты ұнады, – деді әлгі адам.
Сөйтіп, түйе үш жүз дирхамға сатылды.
Хазірет Әли дереу азық-түлік алып, қуана үйіне қайтты. Балаларының қуанышын көріп, жүрегі жай тапты.
Кейін ол Мұхаммед пайғамбар (с.ғ.с.)-ның алдына барады.
Алла Елшісі оны көрген сәтте жымиып:
– Кел, уа, Әли! Маған мына түйенің хикаясын айтып берші, – деді.
Хазірет Әли болған жайды түгел баяндап шықты.
Сонда Пайғамбарымыз (с.ғ.с.):
– Уа, Әли! Сен екі адамның арасын жарастырдың. Сол үшін Алла саған Жәбірейіл арқылы түйені сатты, ал Исрафил арқылы сатып алды.
Кімде-кім адамдардың арасын түзеп, татулық орнатса, араздықты жойып, жүректерді жақындастырса – ол менен, уа, Әли! – деді.
Адамдардың арасын жарастыру – садақаның ең ұлысы. Өйткені татулық орнаған жерде береке болады, ал береке бар жерде Алланың мейірімі бірге жүреді.
Дайындаған – Тұрар ТҮГЕЛҰЛЫ
