Іштарлық, көреалмаушылық адамның қас жауы, рухани бір дерт дейді ислам ғалымдары. Қанағат пен шүкірлік қылсақ ғана мұндай дерттен айығатын боламыз. Көре алмайтын адам мазасыздыққа ұшырап, адамдардың жетістігі мен дүниесін көрген сайын өмірден түңіле береді. Мұндай адам Алланың бергеніне разы болмай, күпірлікке ұрынары сөзсіз.
«Сендердің бойларыңда әуелгі үмметтердің дерті – көреалмаушылық пен ашу-ыза деңдеп барады: Мұхаммедтің (с.ғ.с) жаны уысында болған Алламен ант етемін, “бір-біріңді жақсы көрмейінше кәміл иманды болмайсыңдар. Сендерге бір-біріңді жақсы көргізетін істі айтайын ба? Өз араларыңда сәлемді дауыстап беріңдер» делінген Мұхаммед пайғамбарымыздың бір хадисінде. Хадисті Зубайр бин Аууам (р.а.) жеткізген (Ахмад, Термези).
Іштарлықтың зияндығы жайлы өмірде талай ғибратты әңгімелер бар. Солардың бірегейі: Ғұлама Асмағи (Алла оны рақымына бөлесін) былай деп әңгімелейді.
«Бірде сахарада жасы жүз жиырмаға келген тың бір ақсақал бәдәуиді көрдім . Жасының ұлғайғандығы бір бөлек, мені ширақтығы таң қалдырды. Таңданысымды жасыра алмай мұндай шақта қалайша тың жүргендігін сұрадым. Ол: «Іштарлықтан арылып едім. Соның сыйы ретінде Құдайдың маған бергені ғой» деп жауап қатты».
Құдайдың біреуге берген бағын қызғанудан, күндеуден аулақ болайық.
Дайындаған – Тұрар ТҮГЕЛҰЛЫ
