Ертеде ізгі жандардың бірі кешкі асты халифаның сарайында ішуге шақырылады. Ол уақытынан кешікпеу үшін сарайға асығып бара жатады. Жол үстінде алдынан жүдеу тартқан бір бейтаныс адам шығады.
– Сен кімсің? – деп сұрайды ол.
Бейтаныс жан:
– Мен жолаушымын. Бұл өлкеге бөтенмін. Қарным аш, өзім қатты шаршадым, – дейді.
Сонда әлгі кісі:
– Мен халифаның қонағымын. Жүр, бірге барайық, – дейді.
Алайда жолаушы:
– Халифамен менің қандай шаруам бар? Егер маған ұсынар бір кесе сорпаң болса, бер. Болмаса, жолыңмен кете бер, – деп жауап қатады.
Бұл сөзге мән бере қоймаған әлгі адам сарайға қарай асыға жөнеледі.
Қонақасы аяқталған соң қайтар жолда әлгі жолаушыны іздеп қарайды. Қараса, бір бұрышқа бүрісіп, ұйықтап қалыпты. Оны оятуға қимады.
«Таңертең оянғанда келіп, қарнын тойғызармын», – деп ойлап, үйіне қайтып кетеді.
Сол түні ол ғажайып түс көреді.
Түсінде өзін шексіз бір сахарада көреді. Алдында жүздерінен нұр төгілген қалың топ келе жатыр екен. Солардың алдында бәрінен де нұрлы, айбынды бір тұлға бар екен.
– Бұлар кімдер? – деп сұрайды.
Оған:
– Бұлар – жүз жиырма төрт мың пайғамбар. Ал алда келе жатқан – соңғы пайғамбар, Алланың сүйікті Елшісі Мұхаммед Мұстафа (с.ғ.с.), – деп жауап береді.
Ол қуанып, Пайғамбарымыздың (с.ғ.с.) мүбәрак қолын сүймек болады. Бірақ Алла Елшісі қолын созбай:
– Біз бір кесе сорпаны қимаған адамға қолымызды бермейміз, – дейді.
Ол селк етіп оянып кетеді. Таң атысымен кеше кездескен жолаушыны іздеп жүгіре жөнеледі. Әлгі жолаушы жаңа ғана жолға шығып бара жатыр екен.
Оны тоқтатып:
– Өтінемін, қайтшы! Үйіме кіріп, ең болмаса бір кесе сорпамды ішіп кетші, – деп қайта-қайта өтінеді.
Бірақ жолаушы қанша жалынса да келіспейді. Сосын жүрекке шаншудай қадалар бір ауыз сөз айтады:
– Маған бір кесе сорпа беруің үшін жүз жиырма төрт мың пайғамбардың ара түсуі міндет пе еді? Ондай мүмкіндікке ие емес адамдар не істемек?
Осы оқиғадан кейін әлгі кісі өмір бойы есігінен келген бірде-бір қонақты ас бермей шығарып салмайтын болыпты. Тіпті өзі адамдарды үйіне шақырып, дастарқанынан дәм татуға өтініп жүреді екен.
Өйткені ол бір кесе сорпаның ғана емес, қонаққа көрсетілген ықыластың Алла алдындағы қадірін жүрегімен ұққан болатын.
Дайындаған – Тұрар ТҮГЕЛҰЛЫ
