Таяуда бір ғалым уағызында Өзбекстанда тұратын қария Рахметолла қаридың жас кезінде басынан өткен мына оқиғаны баяндап берді.
«Мен сіздерге Құранның пендесіне екі дүниеде үлкен жәрдемі бар екенін айтайын. Жерлесіміз Рахметолла қари ақсақал енді Құранды жаттап біткен шағында, машинасына мініп, балаларын алып, ауылына бара жатады. Күн ыстық болып, жолда бала кезінде суға түсіп жүрген дамбаны көріп тоқтайды.
Балаларына: «Сендер машинадан шықпай, терезеден қарап отырыңдар, мен баспен секіремін, қараңдар», дейді. Балалары мәз-мәйрам болып, әкелерін тамашалап отырады.
Рахметолла қари дамбаға баспен секіріп кетеді, ең соңғы сәтте балаларының қуанып, алақайлаған дауыстарын естиді. Сол мезетте терең су ішінде, бір нәрсеге оралып қалғанын сезеді. Бүкіл өмірі бір-ақ сәтте көз алдынан өте шығады.
Өзінің бұл шырғалаңнан құтыла алмайтынын, батып бара жатқанын түсінеді. Сол мезетте Аллаға жалбарынып: «Иә, Раббым Алла! Мен енді ғана Құраныңды жаттап бітіп едім. Осы Құранды бірде-бір адамға жеткізе алмай кетіп барамын. Маған осы Құран жолында қызмет етуге мұрсат берші. Мені осы жаттаған отыз пара Құранның құрметі үшін құтқара көрші», деп жалбарынады.
Сол мезетте желкесінен бір үлкен қол ұстап, жағаға қарай, өңкей жантақтың ішіне атып жібереді. Денесінің бәрі тікен болып жығылады. Орнынан тұрып, тікендерін алып, киімін киіп, көлігіне мініп, ауылға сапарын жалғастырыпты».
Құран Кәрімнің «Хижр» сүресінің 9-аятында: «Расында, Құранды Біз түсірдік және Біз оны қорғаймыз», деп бұйырған.
Шынында да, осы оқиға соның дәлелі. Алла Тағала Құранды да, оны жаттап, көтеріп жүрген пендесін де қорғайды.
Алла Тағала баршамызға екі дүниеде шапағаты тиетін Құранмен дос болуды нәсіп етсін!
Қуат ҚАБДОЛДА
