Бір ғалымнан: «Алланы жақсы көру жүрекке қалай орнайды?», – деп сұралғанда, «Жүректен дүниеқұмарлық кетсе, Алланы жақсы көру сезімі өзінен-өзі орнайды», – деп жауап беріпті. Сөйтіпті де, сұрапты: «Шыны ыдыстағы суды төгіп тастаса, не болады?». Қасындағылар:
– «Судың орнына ауа толады», – депті.
– Яғни су мен ауа бірге тұрмайды, солай ғой!
– Иә, дәл солай.
– Міне, жүрек те сондай. Онда екі махаббат бірдей орныға алмайды. Онда не дүниеқұмарлық болады, не Аллаға деген махаббат. Жүректен дүниеқұмарлық кетсе, Алланы жақсы көру сезімі өзінен өзі ояна бастайды. Жиналған көпшілік:
– Жарайды, ал дүниеқұмарлық жүректен қалай шықпақ? – деп сұрапты. Сонда тақуа ізгі жан:
– Жүрегінде дүниеқұмарлығы жоқ адамның әдемі уағызымен шықпақ, – деп жауап қайырған екен.
– Ондай кісілер болмаса ше?
– Олардың тірі болуы шарт па екен. Қайтыс болып кеткен болса да, терең иманды, тақуа жандарды, шын жүректен жақсы көрудің өзі жүректен дүниеқұмарлықты сылып алып тастайды. Әрине, оларды жақсы көру үшін алдымен оларды тануы, білуі керек.
– Қалай танимыз? – деп сұралғанда,
– Кітаптары мен өмірбаяндарын оқу арқылы, – деді. Солар оқылғанда, жақсы көру сезімі пайда болады…
Дайындаған – Тұрар ТҮГЕЛҰЛЫ
