«Құрбан етпей, жеңіске жете алмайсың. Жұмақтың өзі өлімді талап етеді» – дейді сұхбат беруші ізгі бір тақуа жан.
Иә, бұл дегеніміз өмірдің шындығын терең мағынамен түсіну.
Нағыз үлкен жетістіктер мен сыйлықтар көбінесе құрбандықпен, шығынмен келеді. Жұмақ – мәңгілік бақыт мекені – соның өзінде де оған жету үшін өлімнен өту керек, дейді ұстазы сөзін жалғап. Сұқбатқа қатысушылардың арасынан бір дәруіш,
– сонда қалай ұстаз, ашықтап жіберсеңіз деп төтеннен сұрағын қояды. Сұқбат беруші ізгі бір жан мына бір ғибратты оқиғаны жеткізген екен;
Таудың етегінде, адам аяғы көп баспаған тыныш бір ауылда Қасым деген бір тақуа қарт өмір сүріпті. Жас кезінде көп нәрсеге қол жеткізген, бірақ бәрін де уақыт өте келе тағдырдың жазуымен жоғалтқан еді. Ол байлықтың да дәмін татқан, махаббатты да сезінген, достықты да көрген екен. Бірақ бірінен соң бірі барлығы қолынан сусып шығып кеткен деседі бұрыңғылар.
Қасым қартая келе көп ойланды. Өмір не үшін берілген? Жоғалту не үшін керек? Неге адамдар тек ауырған кезде ғана шындықты іздейді? – деген сауалдарға жауап іздеген.
Күндердің бір күні ауылға Нұржан есімді жас жігіт келеді. Ол қалада өскен, өмірді тек жетістік пен рахат ретінде елестеткен жігіт екен. Қасым қариямен кездесіп, әңгімелесіп отырып, күліп былай деген екен;
– Ата, сіздің өміріңіз тек жоғалтумен өтіпті ғой. Онда не үшін өмір сүрдіңіз? – депті. Қарт үндемей біраз отырғаннан кейін, баяу ғана былай деп жауап бердіпті:
– Балам, сен жұмақ жайлы естідің бе?
– Әрине, естідім. Ол – бақыттың мекені екен дейді. Қария сонда,
– Дұрыс айтасың. Бірақ ол мекенге ешкім жай ғана жетпейді. Әр қадам -сынақ, әр жоғалту – тазалану. Мен байлықты жоғалттым – тәкаппарлығыммен қоштастым. Сүйгенімді жоғалттым – шынайы махаббаттың не екенін түсіндім. Достардан айырылдым – жалғыздықта Алланы таптым деп, Қасым қария бір сәт үнсіз қалып, көкжиекке көз тігіп:
– Жұмақтың өзі өлімді талап етеді, – деді күбірлеп, ал өмір – сол Жұмаққа апарар өткел ғана, депті.
Сөзін бөлместен тыңдап отырған Нұржан үнсіз қалады. Оның көкірегінде бір терең ой оянып, көзқарасы өзгерді. Сол күннен бастап ол өмірдің жеңілдігі емес, мәні туралы ойлана бастаған екен.
Иә, расында біз мекен еткен дүние ақырет үшін әзірлік жасайтын сынақ алаңы. Дүниенің соңы бар, ал ақырет мәңгілік және ақиқат. Сондықтан бабаларымыз «Екі дүниең абат болсын, қос тойың қабат болсын» деп ұлағатты ой қалдырып кеткен. Қорыта айтарымыз мықты иман, бес уақыт намаз, адал ризық-несібе иесі болсақ, бұл дүниенің де, ақыреттің де бақытын тапқанымыз. Раббымыз бізге «бұл дүниеде де жақсылық бер әрі ақыретте де жақсылық бер. Және тозақ отының азабынан сақта!» деп дұға жасауға үндейді.
Дайындаған – Тұрар ТҮГЕЛҰЛЫ
