Әбу Ханифа қырда ғана жусап, қырда жайылатын жылқылар үшін зекет берілмейді деген көзқарасты ұстанады. Алайда, санын көбейту үшін арнайы бағылатын жағдайда әр басына бір динардан зекет берілуі қажет. Егер қажет болса, құнын негізге ала отырып, әр 200 дирхам үшін бес дирхам зекет берілуі тиіс. Ал, шәкірттері имам Мұхаммед пен Әбу Юсуф: «Қырдағысы болсын, мейлі қорадағысы болсын, жылқы малынан ешқандай зекет берілмейді»,– дейді. Өйткені, Пайғамбарымыздан (саллаллаһу аләйһи уә сәлләм) «Үмбетімнен жылқы малы мен есік көзіндегі құл-құтан үшін зекет алу міндетті емес. Бірақ, құл үшін пітір садақасын беруі қажет» (Шәйбәни. әл-Асл. 2-т., 64-тен И. Хаккы Үнал, 113-б.) деген хадис келіп жеткен.
Ал Әбу Ханифаның «Аллаһ елшісі: «Қырда өріп, қырда жусайтын әрбір жылқы малына бір динар немесе он дирхам зекет берілуі керек»,– деген хадиске сүйенгендігі айтылған (Сарахси. Мәбсут. – 188 б. 2 – т.). Сонымен қатар, хазірет Омар (р.а.) Әбу Үбәйда ибн Жәррахқа хат жолдап, түзде жайылатын әр жылқы (айғыр, бие, байтал) үшін бір динар немесе он дирхам зекет алуды бұйырған. Осы мәселе халифа Мәруан кезеңінде қайта қозғалады. Халифа сахабаларды жинап, ақыл – кеңестерін сұраған кезде Әбу Хұрайра: «Жылқы малы мен құл үшін зекет берілмейді» деген хадисті риуаят етеді. Сол кезде Мәруан Зәйд ибн Сәбитке: «Әй, Әбу Саид, бұған не дейсің?», – дейді. Хадисті ести тұра халифаның бұлай сұрғанына таң қалған Әбу Хұрайра (р.а.): «Мен хадис бар екенін айтып тұрсам, «Бұған не дейсің, әй, Әбу Саид?» дегені несі?», – дейді ашуланып. Зәйд: «Пайғамбарымыздың айтқаны – күмәнсіз хақ. Бірақ, ол бұл сөзін жорыққа арналған жылқы малына қатысты айтқан. Ал санын көбейту үшін бағылатын жылқылардан садақа беру қажет», – деген кезде, Халифа: «Қанша мөлшерде?», – дейді. Зәйд (р.а.): «Әр жылқы үшін бір динар немесе он дирхам», – деп жауап берген болатын.
Осы жерден байқағанымыздай, шаруашылыққа, жорыққа арналған жылқы малынан зекет алынбайды, ал санын көбейту үшін бағылатын әр басы үшін зекет берілуі қажет. Зәйд ибн Сәбит осылайша Әбу Хұрайраның көзқарасына түзету енгізеді. Әбу Ханифа негізгі мақсатқа сәйкес келгендіктен, осы хадисті таңдаған. Сондықтан, бұл жерде сөз хадисті қабылдамау турасында емес, түпкі мақсатқа сай келетінін таңдау жайында болып отыр.
