Ілгеріде отырарлық бір рухани ұстаз өзіне мүрид болып жүрген бір шәкіртінің жүріс-тұрысынан бір гәпті байқайды. Әлгі жас жігіт әлдебір текті жерден шыққан айымның махаббатын қалайда иеленгісі келіп, некесіне қол жеткізбек боп жанталасыпжүр екен.
– Балам, махаббатты талап етпе. Ол ешқашан зорлықпен келмейді, – дейді ұстаз байсалды үнмен.
– Неге, ұстазым? Қыздың өзі келісімін берсе, қанша бек, бай болса да, әке-шешесі, әулеті қарсы болмас, – деп шәкірт аңырай қарайды.
Ұстаз мысалға жүгінеді:
– Айтшы, есігіңді біреулер ұрып-соғып, тепкілеп айқайлап, зорлықпен кірмек болса, не істейсің?
– Әрине, есікті бекітемін.
– Дәл солай. Жүрек те сондай. Қатты қаққан сайын, ол берік жабылады…
Осылай деген ұстаз шәкіртіне ұзақ қарап және былай деп сырдан түйін тарқатады:
– Егер біреудің жүрегіне орныққың келсе, әуеліде сүйкімді қонаққа айнал. Өзіңнен жылу тарат. Сонда ғана ол жүрек саған өзі-ақ ашылады. Махаббат – кілт. Бірақ жалған болса, ешбір құлып ашылмайды. Ал шынайы махаббат, кішкентай болса да, талайдан бері жабық тұрған жүректің есігін айқара ашады.
– Мұның бұдан да түсінікті мысалы қандай?
– Гүлді көрдің бе? Ол ешқашан араның соңынан қумайды. Тек хош иісін аңқытып, тәтті тозаңын ұсынады. Ал ара соған өзі-ақ құмбыл болып ұшады.
Мына сөзге шәкірт басын ұстап, таң болады.
– Ендеше, балам, – дейді ұстаз сөзін түйіндеп, – махаббатты зорлама. Өз ішіңнен шынайы ышық пен мейірім тарат. Сонда адамдар да, жүректер де өздігінен саған тартылады.
Бұл сұхбаттың мәнін кейіннен жүмласында рухани ұстаздар мен даналар қалай пайымдады дейсің?
Жауап айқын: Махаббат – Алла аманаты. Оны талаппен емес, ықыласпен алады. Жүрекке ең шынайы қонақ – ышық пен мейірім.
Абылайхан ҚАЛНАЗАРОВ
