Бір күні қария базардан қайтып келе жатып, ауыр дорбасын әрең көтеріп келе жатқан жас баланы көрді. Баланың жүзі шаршап, тершіп кеткен еді. Қария оған жақындап:
— Балам, ауыр зат көтеру саған қиын емес пе? – деп сұрады.
Бала күлімсіреп:
— Шешеме азық-түлік апара жатырмын, ол бүгін ауырып қалды, – деді.
Қария үнсіз ғана оның дорбасын алды да, үйіне дейін бірге барды. Есік алдына жеткенде бала риза болып:
— Ата, сізге көп рақмет! Қандай жақсы адамсыз! – деді.
Қария күлімдеп:
— Мейірімділік – адамның жүрегінде. Біреуге көмектесу – өзіңді бақытты ету деген сөз, – деп жауап берді.
Осыдан кейін бала да әрқашан өзгелерге көмектесуді әдетке айналдырды. Өйткені мейірімділік жүректен жүрекке тарайды.
Жасұлан БАҚЫТБЕК
