Сұрақ: Жақында ағам қайтыс болды. Оны сағынып жыладым. Менің бұл ісім мұсылманшылық қайшы ма?
Жауап: Бауырдан айырылу кімге болса да оңай тимесі анық. Адам өзінің жақынын сағынуы табиғи жағдай, оның ешбір әбестігі жоқ. Өйткені өлім қайғысының күштілігі сонша, тіпті Алланың елшісі (с.ғ.с.) баласы Ибраһим хәл үстінде жатқан кезінде көздеріне жас алып жылаған. Өлімнің өте ауыр қайғы екенін осы жағдайдан да түсінуге болады.
«Біз Алланың елшісі (с.ғ.с.) екеуіміз ұста Әбу Сайфтың үйіне бардық. Себебі бұл Ибраһимнің сүт анасының үйі болатын. Алланың елшісі, ұлы Ибраһимді қолына алып сүйіп иіскеді. Кейін Ибраһимге тағы бардық, ол хәл үстінде жатқан болатын. Пайғамбардың (с.ғ.с.) көздері мөлдір жасқа толып тұрды. Оны байқаған Абдурахман ибн А´уф:
– Уа, Алланың елшісі! Сіз де бұлай жасаймысыз?!,– деді. Пайғамбар (с.ғ.с.):
– Ей, Ибн А´уф! Бұл – мейірім жасы»,– деп жауап қатты, кейін көзінен жас тамып тұрып: «Күмән жоқ, көздер жылайды, жүрек қайғырады, бірақ біз Аллаға сөз тигізбейміз (разы болатын нәрсені ғана айтамыз). Ей, Ибраһим! Біз сенімен қоштасқанымызға қайғылымыз» – деді»,– деп Анас ибн Мәлик риуаят қылады (Бұхари, 1303).
Демек, ата-анасын, бауырын, туған-туысын, досын есіне алып көздеріне жас келсе айып емес. Бастысы, исламда тыйым салынған (шашын, киімін, өзін жұлқылап жоқтау айту, Құдайға сөз тигізу және т.б.) жылау түрімен жас төкпеуі ләзім.
Жалғас САДУАХАСҰЛЫ
