Османлы дәуіріндегі Құддыста болған бұл ғибратты хикая әртүрлі сенімдегі адамдардың бір жүректе қалайша татулық пен сүйіспеншілік таба алатынын баяндайды.
Екі көрші және бір бақ
Құддыста қатар орналасқан екі үй болыпты. Бірінде мұсылман дәруіш Әли мырза, екіншісінде христиан дініндегі қарт Йорги тұрыпты. Екі көрші жылдар бойы бір-бірінің құлшылығына, тілі мен діни ұстанымына құрметпен қарап, тату-тәтті ғұмыр кешіпті. Бірінің басына қандай да бір қиындық түссе, екіншісі дереу көмекке жетуге асығатын көрінеді.
Ортақ дуал және раушан гүлі
Екі үйдің арасында ортақ бір дуал бар екен. Сол дуалдың дәл ортасынан жайқалған үлкен раушан бұтағы өсіп шығыпты. Бұтақтың бір бөлігі Әли мырзаның бағына, екінші бөлігі Йоргидің ауласына қарай жайылыпты. Көктем келгенде раушан гүлдері екі жаққа да бірдей жұпар иісін шашады екен.
Бір күні қатты дауыл соғып, раушанның бұтағы сынып кетуге шақ қалады. Йорги өз ауласына қарай иілген бөлігін қорғауға тырысса, Әли мырза қарсы жағынан жіп байлап, бұтақты бекемдеуге әрекет жасапты. Екеуі де бір мезетте дуалдың жанына жүгіріп келіпті.
Бауырластық тағылымы
Сонда Йорги жымиып:
– Көршім Әли, бұл раушан қай баққа тиесілі? Тамыры сенде, жапырағы менде. Ал гүлі кім үшін жайқалып тұр? – деп сұрапты.
Әли мырза қолын жүрегіне қойып:
– Тамыры – топырақта, түсі – Жаратушыдан, ал жұпары – бәрімізге ортақ. Адам да дәл солай, Йорги. Атымыз бен түсінігіміз бөлек болғанымен, тамырымыз бір, тынысымыз ортақ, – деп жауап беріпті.
Сол күннен кейін әлгі раушан олар үшін жай ғана гүл болып қалмапты. Ол екі көршінің арасындағы өзара құрметтің, бауырластықтың және бейбітшіліктің белгісіне айналыпты.
Олар мұны сол сәтте толық түсінді ме, әлде түсінбеді ме — оны кім білсін?! Бірақ әлгі раушан екі түрлі сенімдегі екі жүректің арасын жалғаған ортақ қуаныштың, татулық пен сүйіспеншіліктің символы болып қала берген екен.
Өйткені гүлдің тамыры бір жерде болғаны секілді, адамзаттың да түпкі мұраты – бейбіт өмір, өзара құрмет және мейірімділік.
Дайындаған – Тұрар ТҮГЕЛҰЛЫ
