Қарт бір адам бар еді. Өз қажеттіліктерін өзі өтей алмайтын болған соң, оған қарайлайтын біреудің көмегі қажет болды. Оған қарай алатын жалғыз ғана – ұлы еді. Ұлының өзі үйленген, бір баласы бар. Бірақ келіні қайын атасына қарай алмайтынын айтып, күйеуіне үнемі шағымданумен болды.
Күйеуі отбасында ұрыс-керіс тумасын деп, жарына қатты сөйлеуден тартынатын. Ал қарт адам болса, мұқтаждықтарын өтей алмай, келінінен күн сайын зеку сөздер естіп жүрді. Келіні оған:
– «Қайдан келдің, ей адам? Кет үйімізден!» – деп ауыр сөздер айтатын.
Бір күні түнде қарт кісі төсегін былғап қояды. Таңертең болған оқиға үшін тағы да келінінің қатты азарына қалады. Ақыры келіні күйеуіне:
– «Не ол, не біз!» – деп талап қояды. Не істейтінін білмей абдыраған ұлы, шыдай алмай, әкесін шатыры ортадан ойылған, ескі, қирауға шақ тұрған бір лашыққа әкеліп, енді осы жерде тұратынын, өзі келіп тұратынын айтып, сол жерге тастап кетеді. Әкесінің соңғы сөзін де тыңдамай, артына бұрылмастан кетіп қалады…
Біраз жүрген соң, қасындағы кішкентай баласы:
– Әке, сен қартайып, ата болғанда мен де сені осында әкеліп тастаймын ба? – деп сұрайды.
Бұл сөзді естігенде әкесі төбесінен жай түскендей болады. Сөйтіп, дереу кері бұрылып, лашыққа келеді. Әкесінен кешірім сұрап, өзін кешіруін жалына өтінеді. Сонда қарт әке баяу ғана:
– Білгем, балам… Сенің қайта келетінінді білгем. Мен әкемді тастамадым ғой, ал сен қалай мені тастамақсың… – дейді.
Құран Кәрімнің «Исра» сүресінің, 23-24 аяттарында Алла Тағала: «Раббың тек қана өзіне құлдық жасауды, әке-шешеңізге жақсы қарауды бұйырды. Ал егер олардың бірі немесе екеуі де қолдарыңда тұрған кезде қартайса, оларға «үһ» деп те айтпа. Сондай-ақ, оларға зекіме және оларға сыпайы сөйле. Мейіріммен оларға құшақ жайып оларға былай деп дұға жаса «Уа, Раббым! Олар мені кішкентай күнімде қалай мәпелеп өсірген болса, оларды солай мейіріміңе бөлей гөр».
Дайындаған – Тұрар ТҮГЕЛҰЛЫ
