Алматыдағы Әміре Қашаубаев атындағы №1 музыка мектебінде кезінде бір аты қазақ болса да, заты қазақ емес басшы болыпты.
— Мен тірі тұрғанда домбыра мен қобыз бұл мектептің табалдырығын аттамайды, — дейді екен.
Қашанғы отыра берсін, зейнет жасына шыққасын орнын босатыпты.
Музыка мектебіне күйші Абдулхамит Райымбергенов директор қызметіне тағайындалады. Ол бірден домбыра сыныбын ашады. Классикалық музыкадан басқаны мойындағысы келмеген ұжым жоғарыға арыз боратады. “Келе сала өзінің портретін фойеге іліп, жеке басқа табынуға ( “культ личности”) жол берді” деп жазады.
Арызды тексеруге комиссия келеді. Фойеде ілулі тұрған портретте Абдулхамит емес, Әміре екенін көргенде бастарын шайқап жөндеріне кетеді.
Қазір музыка мектебі ғимаратында “Көкіл” білім ордасы орналасқан. Қазанғаптың күйімен аталатын мектебімізде домбыраның күмбірі — үйреншікті құбылыс.
Ал бір кездегі домбыраға жаны қас директор не болды дейсіздер ғой. Балалары оны қарттар үйіне өткізіп, сол жерде дүниеден өтіпті. Үйлеріне апарғысы келмей, мектептен шығарайықшы деп қызы мектеп директоры А.Райымбергеновке келіпті. Ол кісі мені шақырды. Ол сәтте қайтыс болған адамның кім екенін білмеймін, көңіл айтып, балалар мекемесіне табыт әкелуге қарсымын дедім. Сонымен моргтен бірден зиратқа апарып жерлепті.
Қыздарының бірі АҚШ-қа кетіпті. Лос-Анжелеске барғанымызда біздің концертке келді. Әкем музыка мектебінің директоры болған деп мақтанды. Мен ол кісінің жағдайын білмейтін кейіп таныттым. Жыраққа кеткесін қазақ өнерін сағынған шығар деп ойлағамын, олай емес екен. Ол экскурсия ұйымдастырушы ретінде ұсыныспен келіпті, біз басқа адаммен келісіп қойдық деп бас тарттық.
Неге екенін білмеймін, әлгі кісіні іштей аядым…
Дәмеш Исаханованың фейсбуктегі парақшасынан
