Таяу күндері бір таныс ағамыз қайтыс болып еді. Алла рақымына бөлесін, өте сабырлы, ақжарқын, кішіпейіл жан болатын.
Отбасына көңіл айтып барғанда, мынадай жағдайды естіп қайран қалдық. Марқұмның иті болған екен, иесі қайтқан күні, біраздан кейін барып қараса, ол да өліп қалыпты. Не деген адалдық, не деген достық десеңізші?
Осыдан бірнеше жыл бұрын Шамалған станциясы зиратында да, бір ит иесінің қабірі басында жатып алғанын көріп, бір жанашыр адамдар үйіне алып кеткенін естіп едік. Атам қазақта осы құмай тазыны, жүйрік атты жеті қазынаға кіргізіп айтуы да бекер емес шығар. Екеуі де иесін далаға тастамайды.
Құран Кәрімде де үңгірге тығылған салих пенделер жөнінде баян етілгенде, жандарында ит болғанын, олардың адал серігі, түздегі жолдасы болғаны жөнінде айтылады: «Бұлар көрмей-ақ шамалап: «Олар үшеу, төртіншісі иті» деп, кейбіреулер: «Олар бесеу, алтыншысы ит» деп, тағы басқалары: «Жоқ, олар жетеу, сегізіншісі иті» дейді. «Олардың санын Раббым жақсы біледі…» (Каһф:3).
Иә, расында адамдар арасында достық деген ең қымбат сипат. Өкінішке қарай, кейбір кезде адамдарда табылмай жатқан бұл сипат, жан-жануарда кездесіп жатады…
Алла баршамызға әрдайым адал дос болуға, адал достармен бірге болуға жазсын!
Қуат ҚАБДОЛДА
