«Хашыр» сүресінің 10–аятында: «Ал олардан кейінгілер: Раббымыз! Бізді және бізден бұрын иман келтірген бауырларымызды кешіре гөр! Жүректерімізге иман келтіргендерге өшпенділік пен көреалмаушылық орнатпа. Раббымыз шүбәсіз Сен тым жұмсақ, ерекше мейірімдісің» деп келеді.
Осы аятқа назар салсақ, тәпсір кітаптарында Алла Тағала «олардан кейінгілер» деп ерекшелеп, әрбір қауым өзінен бұрынғыларға дұға жасау борыш екендігін және бұл амалды жасаған қауымды мақтап, риза болатынын көреміз.
Бұл аятқа ең алғашқы болып, сахабалар, табиғиндар, табаға табиғиндер және әрбір одан кейін келген мұсылман қауымдар амал еткенін білеміз.
Осы жерде ескере кететін бір жайт, әлбетте ата-бабамызға дұға жасау – міндетіміз, қасиетті борышымыз.
Осы орайда, атам қазақ көбінесе жеті ата өз жұртым, нағашы жұртым, қайын жұртым немесе елімді, жерімді, дінімді қорғаған ата-бабамыз деп айтып жатады. Осының бәрі дұрыс, орынды.
Алла қабыл етсін!
Бірақ, егер дұғамызда Адам (Алланың сәлемі оған болсын) пайғамбардан осы күнге дейін өткен барлық мүмін-мұсылмандарды Алла жарылқасын деп тілесеңіз, оның ішіне барлық пайғамбардың қауымы, барлық мүмін-мұсылман да кіріп және оларды қосқаныңыз үшін, соншалықты сауап алатыныңыз сөзсіз, иншалла.
Алла баршамызды дұға жасаған сайын мол сауаптар алатын қауымнан болуға жазсын!
Қуат ҚАБДОЛДА
