Кезінде араб елдерінің бірінде, бір бай адам базарда келе жатып, әдемі жүзімді көреді.Жанындағы қызметшісіне ақша беріп:
«Мына ақшаға екі келі жүзім алып, үйіме апаршы», дейді.
Кешке жақын үйіне келген соң, жұбайынан әлгі жүзімді сұрайды. Жұбайы: «Отағасы, ол жүзім әдемі және өте дәмді екен. Бала-шағамен бірге жеп қойдық», дейді.
Әлгі бай: «Маған бір үзім болса да қалдырмадыңдар ма?», дейді.
Жұбайы: «Бөтен адам жеген жоқ, өз бала-шағаңыз жеді емес пе? Оған неге қиналдыңыз? Сіз қазір базарға шығып, жүзімнің тоннасын алып келіп жетуге шамаңыз бар ғой», дейді.
Бай үндеместен үйіне шығып кетіп, қаладағы мешітке жер бөлетін мекемеге барады. Әлгі бай мекеме басшысына:
«Мешіт салуға жер сатасыздар ма? Мешітті салатын құрылысшылар бар ма?», деп сұрайды.
Мекеме басшысы бар екенін айтады. Әлгі бай мешіт жерінің дереу өзіне сатылып, құрылысшылардың жылдам мешіт құрылысын бастауын өтінеді. Мекеме басшысы:
«Мырза, ертең де күн бар ғой, неге осыншама асықтыңыз?», деп сұрайды.
Әлгі бай адам: «Мен күндіз екі келі жүзім сатып алып, үйіме жіберген едім. Үйіме оралсам, жұбайым мен бала-шағам әлгі жүзімді жеп қойып, маған бір үзім де қалдырмапты. Бұлар тірі тұрғанымда мені еске алмаса, өлгеннен соң тіпті ұмытып кетеді екен. Одан да мені ұмытпайтын, әрдайым дұғасынан тастамайтын мешітім болсын деп ойлап, осы мешітті салуға ниет еттім», деп айтыпты.
Осы бай мешіт біткенше үйіне қайтпай, мешітті бітіріп, содан соң бірақ үйіне оралыпты…
Алла әрқайсымызға еске алатын жерлеріміз болуға жазсын!
Қуат ҚАБДОЛДА
