Ертеректе Отырарда бір шайқы өтіпті. Дүние қызығын да, ақырет қамын да қатар ұстап, өмірін тәп-тәуір сүріп жүрген екен. Оның Алла берген екі жары болыпты. Ешқайсысын бөліп жармай, бірін «бәйбіше», екіншісін «тоқал» демей, «Екі бәйбіше – қос қанатым, қос қуанышым», – деп, көңілдері тоқ жүреді.
Бір күні базарға жолы түсіп, ондағы сөреден бір-бірінен айнымайтын алтыннан соққан әдемі екі алтын алқа көреді. «Әділ болу – иманның шарты» деп ойлап, екеуін бірдей сатып алады. Үйіне келген соң әр жарын өзінше қуантпақ болып, біріншісіне:
– Мына алқаны саған ғана алдым. Бірақ ана «бәйбішеге» мұны айтпа да, көрсетпе, – дейді. Екіншісіне де барып, осыны айтады. Сыйлығын біріншісінен жасыруын өтінеді.
Оның сырлы сөзі әйел жүрегіне жетпеді ме, әлде әйел сыры шынымен ұзаққа бармай ма, әйтеуір, бір күні екі «бәйбіше» де алқалы болып айна алдында жолығады. Екеуі де сыйлықты болғанын біліседі. Бірақ құнды заттарын бір-біріне көрсетпейді. Содан сол, әуелі күліпті, соңында қызғаныш оты тұтаныпты. Ондағы ойлары «Күндесіме менікінен де асыл алқа сыйлап қоймады ма?!» – деген күдік.
Ақыры екеуі шайқыны ортаға алып:
– Әй, айтшы! Қайсымызды көбірек сүйесің? – деп ауыр талап қылады.
Шайқы сабыр қылып:
– Екеуің де менің жүрегімнің қос қанатындайсыңдар, – депті.
— Жоқ, бізге шындықты айт! – дейді «бәйбішелер» екіленіп.
Сонда шайқы сәл ойланып:
– Кімді көбірек сүйсем, соған алтын алқа сыйладым, – деп жымияды.
Әңгіме осы жерге жеткенде екі «бәйбіше» де мәз болып, әрқайсысы өзін жеңімпаз санап тарқапты.
Құлақ түрген жанға мұндағы ғибрат мынау: әйелдің көңілін табу – иманға әсері бар жер жүзіндегі ең қиын ғылым. Шайқы ақиқат айтқанмен, әркім өзінше түсінді. Демек, шындықтың өзі де әр жүрекке әртүрлі жетеді екен.
Сол үшін әділдік пен мейірімді серік еткен жан ғана тыныштық табады. Ал алтын алқа – өткінші, ақыл мен сабыр – мәңгілік.
Солай! Алтынды сүйген жұрттың бақыты қысқа, ақылды сүйгеннің бағы ұзақ!
Абылайхан ҚАЛНАЗАРОВ
