– Ей, халифа Омар, біз мына кісіден кек алу үшін алдыңа келдік. Бұл біздің әкемізді өлтірді.
Кісіге таңырқай қараған Омар одан:
– Не үшін өлтірдің? – деді.
Ол:
– Мен түйе мен ешкі бағушы адаммын. Бір күні менің түйем бұлардың әкесінің бағына кіріп талдарын жеп қойған еді. Әкесі әлгі түйеге тас атып басына тиген жарақатынан түйем сол жерде өліп қалды. Сосын мен сол таспен бұлардың әкесін атып өлтіріп қойдым.
Халифа Омар:
– Онда мен үстіңнен үкім шығарамын.
Ол:
– Маған үш күн уақыт бере гөр, халифа Омар. Менің әкем жақында өмірден өтіп, маған және менің кіші ініме мирас қалдырып еді. Мен сол мирасты бөлісіп інімнің жағдайын жасап алайын. Өйткені, мен болмасам інімнің жағдайы не болмақ?
Халифа:
– Кім саған кепіл бола алады егер қашып кетсең?
Әлгі кісі жан жағындағы адамдарға қарайлап, Әбу Зарға қолын созып:
– Мына Әбу Зар маған кепіл болады.
Әбу Зар өз келісімін бергеннен кейін халифа Омар:
– Егер бұл кісі үкімнен қашып кететін болса мен сенің үстіңнен үкім шығарамын, ей, Әбу Зар, – деді.
Әбу Зар:
– Мен бұл кісіге кепіл боламын, ол қашып кетпейді, – деді.
Әлгі кісі өз жөнімен кетеді. Бұған куә болып тұрған адамдар ол кісі қашып кетпей ме деген үреймен біраз Әбу Зарға алаңдаулы болады.
Үш күн өтіп әлгі кісі қашып кетпестен халифа Омардың алдына қайтып келеді. Бұған таңырқаған Омар:
– Сенің жеткілікті уақытың болды, неге қашып кетпедің? – деп сұрайды.
Ол:
– Адамдардың бойынан сөзінде тұру қасиеті жоғалмасын деп, айтқан уақытымда келдім, – деген екен.
Халифа Омар:
– Әбу Зар сен неге кепіл болдың?
Әбу Зар:
– Адамдардың бойынан өзгеге жақсылық жасау қасиеті жоғалмасын деп кепіл болдым, – дейді.
Мұны тыста естіп тұрған әлгі үш жігіт әсерленіп:
– Бізде адамдардың арасында бір-біріне деген кешірім қасиеті жоғалмасын деп ол кісіге кешірім бердік, – деді.
Мұндай жағдайға таңырқаған халифа Омар адамдардың бойынан шынайы мұсылмандық қасиетті көріп риза болып, барлығын өз жолымен жібереді.
Жалғас АСХАТҰЛЫ
