Бір күні бір шәкірт ұстазының қуанышына сыйлық апарайын десе, ешнәрсе таба алмапты.Ұстазының үйіне бара жатып, жол бойындағы кепкен шыбықтарды жинап келеді. Жинаған шыбықтары бір құшақ отын болыпты.
Барлық шәкірт өз сыйлықтарын беріп жатқанда, бұл шәкірт: «Жомарттың қолын жоқтық байлайды» демекші, Сізге берер сыйлығым болмай, осы отынмен дәрет суыңызды жылытсаңыз да, керекке жарар деп алып келдім» депті.
Сонда ұстазы: «Жоқ, бұл мен үшін өте бағалы сыйлық, бұның ішінде сенің ықыласың бар.Мен өлгенде, менің ғұсыл суымды осы отынмен жылытыңдар. Бәлки, оның ықыласы маған Алланың алдында шапағат етер» деген екен.
Бауырлар, Сіздерге кімде-кім қандай да бір сыйлық берсе, не жылы сөз айтса, ықыласпен қабыл алыңыз. Мүмкін, оның ниеті, не тілегі шын ықыласпен жасалған шығар…
Қуат ҚАБДОЛДА
