Бір ауылға дана ақсақал келіп тұрақтайды. Ол балаларды жақсы көретін және оларға көп уақытын арнайтын. Сондай-ақ балаларға сыйлық жасағанды ұнататын. Бірақ оның сыйлығының бәрі морт сынғыш нәзік еді…
Балалар қанша ұқыпты болайын десе де, жаңа ойыншықтарын сындырып алып жүрді. Ондай кезде көз жасына ерік беріп, атаның берген сыйлығын сындырып алғандарына өкінетін. Кейін ақсақал балаларға одан да нәзік ойыншықтар сыйлайтын.
Бір күні ата-ананың бірі шыдамай кетіп, ақсақалға келеді де:
«Сіздің данышпан екеніңізді әрі балаларға жақсылық жасағанды қалайтыныңызды білеміз. Бірақ сіз неге балаларымызға сынып қалатын ойыншық сыйлайсыз? Олар барынша мұқият ойнайын десе де, сынып қалып жүр. Содан кейін жылайды. Сіздің сыйлықтарыңыз өте керемет, бірақ ойнау мүмкін емес» дейді.
Сонда данышпан: «Біраз жыл өткесін оларға біреу өзінің жүрегін сыйлайды. Бәлкім бүгінгі ойыншықтары ертең сондай қымбат әрі нәзік сыйлыққа қалай ұқыпты қарау керек екенін үйрететін шығар» деген екен.
Жасұлан БАҚЫТБЕК
