Ілгеріде Шаян өңірінің партия комитетінде қызмет атқарған Мырзахмет Сүлейменов деген бір азамат болыпты. Сол кісі 1940-жылдары Шәуілдірде тұрған шақтарында әйгілі алып Қажымұқанмен қатты араласып жүреді. Оның үйінің алдында сандықтай ғана көрінгенімен, орнынан қозғау қиын, аса ауыр бір арыстан тас болады екен. Ауылдың он шақты жігіті жабылып көрсе де, әлгі тасты қозғалта алмайды.
Бір күні ойда-жоқта Қажымұқан сол үйге келе қалады. Мырзахмет балуанның мінезін білсе де, қалжыңдап, оның намысын қамшылайтын сөз айтып:
– Құдай маған осы тасты алып тастайтын Рүстемдей бір дәуді бермеді?! – дейді.
Ым астарын түсінген Қажымұқан оған көзінің қиығымен қарап:
– Рүстем ауылыңда жүргенде неден састың? – деп бұл да оған әзілге басып, Мырзахмет пен жанындағы көрермен топқа қарата бір күліп алады. Содан соң әлгі тасқа жақындай түседі де, еш қиналмастан жерден жұлып алып, сәл шайқай, бірнеше қадам жерге лақтырып жібереді. Досы бұған тіптен, шад-шадыман болып, мәртебе көріп, бұл ерлікті ел-жұртқа жаяды. Болжам бойынша, ол тастың салмағы 30-40 пұттың айналасы болған.
Бірақ бұл Қажыекеңнің шау шартқан, қария кезі болғандықтан, біраз ауырсынып жүреді. Өзі де кейін сұрағандарға:
– Әй, сол жолы белім бір шаншып қалып, екі-үш күн ауырып жүргенімді қайтесің! – депті.
Сол тарихи тас Отырардың бір тұсында әлі жатса керек.
Бұл оқиға Қажымұқанның жетпіске келген шағындағы қайраты мен ел ішіндегі сөзге келгенде де ұста әрі әзілшіл болмысын көрсететін ерекше бір дерек болып қалды.
Абылайхан ҚАЛНАЗАРОВ
