«Шапағат» сөзі тілдік қорымызға араб тілінен енген сөз. Діни терминологияда көбінесе Пайғамбарымыздың (с.ғ.с.) ақыретте үмбетіне шапағат етуі мағынасында қолданылады. Ал Пайғамбарымыздың (с.ғ.с.) үмбетіне шапағат етуі дегеніміз мейірім пайғамбары Мұхамм
ед Мұстафаның (с.ғ.с.) ақыретте Алла тағаладан үмбетіндегі кей кісілердің күнәларының кешірілуін сұрап, сол арқылы олардың тозақ азабынан құтқарылуына жәрдемдесуі дегенді білдіреді. Бұны Пайғамбарымыздың өзі (с.ғ.с.) көптеген хадистерінде баяндағын. Мысалы бір хадисінде: «Әрбір пайғамбардың Алла Тағала қабыл ететін бір дұғасы бар. Барлық пайғамбар сол дұғасын іске асыруға асықты. Мен болсам бұл дұғамды қиямет күні үмбетіме шапағатта қолдану үшін ақыретке сақтадым. Иншаалла, үмбетімнен Аллаға серік қоспай қайтыс болғандар одан нәсіпкер болады», (Бұхари, Муслим)- десе, енді бір хадисінде: «Шапағатым үмбетімдегі үлкен күнә жасағандарға», (Тирмизи, Әбу Дәуіт) – деген.
Жоғарыдағы хадисте де айтылғандай иманмен қайтыс болғандар Пайғамбарымыздың (с.ғ.с.) шапағатынан нәсіпкер болады. Солардың ішінен әсіресе Пайғамбарымызға көп салауат айтқандар, оның сүннет жолымен жүргендер, қабірін зиярат еткендер, әһл бәйтті, яғни Пайғамбарымыздың (с.ғ.с.) отбасын жақсы көргендер, сахабаларға тіл тигізбегендерге Пайғамбарымыздың шапағаты тиетіні кейбір хадис кітаптарында айтылған. Ал ең бастысы Пайғамбарымызды өзіне үлгі тұтып, оның салып кеткен сара жолымен жүруге тырысқан барлық жанның Пайғамбарымыздың шапағатына бөленері айқын.
Алау ӘДІЛБАЕВ,
теология ғылымының докторы
