Бір күні Жарас ақсақал мен оның немересі Әлихан арасында «Ислам – мейірімділік діні»тақырыбында мынадай сұхбат өрбіді.
– Ата, неге жұрт “Ислам – мейірімділік діні” дейді?
– Қарағым, исламның жүрегі – рақым. Алла Тағаланың ең негізгі есімдерінің бірі – «Рахман, Рахим», яғни «мейірімді, ерекше рақымды» деген сөз. Демек, бұл дін адамды өзіне ғана емес, айналасына да жылылық таратуға үйретеді.
– Сонда мейірімді болу ғибадат сияқты ма?
– Әрине. Кейде бір жетімнің басын сипау, біреуге жылы сөз айту, аш адамға ас беру – намаз бен ораза секілді сауапты амал. Пайғамбарымыз (с.ғ.с.) мейірімді адамға ғана мейірімділік етілетінін айтқан. Сондықтан адам жүрегіндегі жұмсақтық – иманның көрінісі.
– Ал басқа адамдарға, мысалы діні бөлек болса қалай?
– Оларға да құрметпен қарау керек, балам. Ислам адамды бөлуді емес, түсінуді үйретеді. Адам – Алланың жаратылысы. Сол үшін мұсылман ешкімге жамандық тілемейді, керісінше, бейбітшілік пен тату өмірді қалайды.
– Кейде ғаламторда қатал сөйлейтін адамдарды көремін. Олар да мұсылман емес пе?
– Мұсылманмын дегеннің бәрі мейірімді бола бермейді. Кейде адамдар дінді дұрыс түсінбейді. Егер біреу дінді ашуға, жек көруге пайдаланса – ол исламның рухына қайшы. Шынайы мұсылман – сабырлы, кешірімшіл, адамға ауыр сөз айтпайды.
– Мейірімді болуды неден бастауға болады?
– Ең алдымен үйіңнен. Ата-анаңа көмек көрсету, достарыңды ренжітпеу, үлкенге ізет, кішіге қамқорлық – осының бәрі исламдағы мейірімнің сабақтары. Кішкентай жақсылықтың өзі Алланың алдында үлкен.
– Сонда исламның ең үлкен мұраты не?
– Адамның жүрегін тазарту, оны рақымды, әділ, жұмсақ мінезді ету. Қоғамда мейірімді адам көп болса, дау да, реніш те азаяды. Өйткені мейірім – адамзатты ұстап тұрған алтын көпір.
– Рақмет, ата. Мен де мейірімді болуға тырысамын.
– Жарайсың, балам. Мейірім бар жерде береке болады. Соған ұмтылсаң, Алла жолыңды ашық етеді.
Ж.БАҚЫТБЕК
