– Ей, Рабиға! Сен де маған сондай сөз айт. Екеуіміз тең болайық – деді. Мен:
– Аллаға қасам! Мен айтпаймын – дедім.
Әбу Бәкір:
– Сен менен қалай болғанда да ақыңды аласың. Әйтпесе, Алланың елшісіне (с.ғ.с.) шағымданамын – деп табандылық танытты.
Мен сонда да:
– Жоқ, олай жасамаймын – дедім.
Әбу Бәкір пайғамбарға барып, болған жағдайды баяндады. Кейін Алланың елшісі (с.ғ.с.) мені шақырып:
– Сені мен Әбу Бәкірдің арасында не болды? – деп сұрады.
Мен оған қарап:
– Уа, Алланың елшісі (с.ғ.с.)! Әбу Бәкір мен ренжитін сөз айтты. Кейін менен ақыңды ал деп өзіне де сондай сөз айтуымды өтінді. Бірақ, мен олай жасамадым – дедім.
Алланың елшісі (с.ғ.с.) маған жымиып:
– Жарайсың, Рабиға! Оған ондай сөз айтпа. Есесіне: «Ей, Әбу Бәкір! Сені Алла кешірсін», – деп айт – деп кеңес берді.
Сөйтіп мен Әбу Бәкірге келіп:
– Сені Алла кешірсін ей, Әбу Бәкір! – дедім.
Сол кезде Әбу Бәкір бұрылып, жылап жіберді».
Түйін: Адам өзінің жасаған қателігін мойындап, қолымен жасағанды мойнымен көтеруі керек. Әбу Бәкір (р.а.) қасындағы сахабаны ренжітіп қойғанын мойындап, одан қайта-қайта кешірім сұрады. Тіпті істеп қойған қылығына қатты өкінгені сонша еріксіз жылап жіберді.
Жалғас Садуахасұлы, дінтанушы
