Күз де келдi қылығымен не түрлi.
Күз кеп ендi қыр-далама, бекiндi.
Жердiң бетiн сары түстi ғажайып
саф алтынмен қаптап жатқан секiлдi.

Жасын төктi, желi жердi жалады.
Жасын кейде жарқ етiп бiр қалады.
Жазға “қош” деп жатқандардың сағыныш
жүректерiн жарып өтiп барады.

Табиғатқа жаңа белгi сыр ашып,
Күз де келдi аңдып басып, қыр асып.
Күн мұнартып, түндi ұзартып, құстардың
жылы жаққа кетуiне ұласып.

Ал ақ аспан сәл бозарып алған да,
жылап жатыр, жылап жатыр бар маңда.
Жапырақтар желмен ұшып, сырғиды,
Сарғаяды сағынышқа толғанда.

Дүниеге жаңа белгi, сыр ашып,
Күз де келдi аңдып басып, қыр асып.
Жылы жақтан келген құстың қайтадан
жылы жаққа кетуiне ұласып.

Ескендір ТАСБОЛАТ

Пікір жазу